10 χρόνια...

Είναι αλήθεια πολύ ευχάριστο να συναντάς απόφοιτους σχολών μαγειρική και να βλέπεις ότι έχουν αυτή τη σπίθα μέσα στα μάτια τους. Να βλέπεις την ελπίδα για δημιουργία που τους έχουν εμπνεύσει οι καθηγητές τους. Να βλέπεις το ανήσυχο πνεύμα που κάνει ερωτήσεις, πιάνει με τα χέρια του άγνωστα υλικά, τα μυρίζει, τα δοκιμάζει… 

Πριν από 10 χρόνια ήμουν κι εγώ ένας απόφοιτος Τεχνικός Μαγειρικής Τέχνης! 10 χρόνια… Ούτε που κατάλαβα πότε πέρασαν. Ακόμα θυμάμαι πολύ ζωντανά τις μέρες μου στη σχολή. Την καθημερινότητα, τα σεμινάρια, το διάβασμα, την αναζήτηση πληροφοριών, τις ώρες που αραχτοί κάποιοι από τους συμμαθητές συζητούσαμε για τα όνειρά μας μετά την αποφοίτηση.

Και περάσανε τα χρόνια και πολλοί από εμάς καταφέραμε να ζούμε με χρήματα τα οποία κερδίζουμε από τη μαγειρική Τέχνη. Δεν λέω ότι είναι εύκολο, αλλά τα καταφέρνουμε. Και μας αρέσει, παρόλο που χρειάζεται να δουλεύουμε αργίες, γιορτές, καλοκαίρια, βράδια και τις ώρες που θα θέλαμε απλά να διασκεδάζουμε με φίλους και συγγενείς. Ζούμε όμως για το “Μπράβο”, το “Ευχαριστώ” και το άδειο πιάτο που επιστρέφει στην κουζίνα.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ατάκες τύπου “μικρέ κοίτα να μαθαίνεις”, “καλά θα σου φτιάξω τη σπεσιαλιτέ μου να τρελαθείς”, “ ακόμα δε βγήκες από τη σχολή, σιγά μην ξέρεις να μαγειρεύεις” ήταν όσα θα άκουγες μέσα με μια κουζίνα όταν ξεκινούσες τη δουλειά. Οι “chefs” κρατούσαν τα μυστικά για τον εαυτό τους και μόνο για το μαγαζί που δούλευαν. Αυτό που εγώ κατάλαβα στην πορεία όμως ήταν ότι πίσω από όλα αυτά κρυβόταν η ανασφάλεια του καθενός. 

Οι καιροί όμως άλλαξαν. Η ελληνική μαγειρική Τέχνη περνάει στην εποχή της εξωστρέφειας. Οι εταιρίες δημιουργούν καινούρια ή επεξεργάζονται παραδοσιακά προϊόντα (τα οποία εξάγουν κιόλας) καθώς οι μάγειρες δουλεύουν με εναλλακτικές τεχνικές πιάτα “της γιαγιάς” ή “του χωριού”. Κάποιοι επιχειρηματίες ανοίγουν μαγαζιά-πολυχώρους που σέβονται το φαγητό και το σερβίρουν ανάλογα με την ώρα με διαφορετικούς τρόπους. Οι τηγανίτες γίνονται pancakes, το δεκατιανό γίνεται brunch και δεκάδες μαγαζιά βάζουν στις λίστες φαγητού το κότσι, το μεδούλι, τον τραχανά, το αυγοτάραχο και πολλά πολλά άλλα ελληνικά υλικά. 

Η λέξη σπεσιαλιτέ είναι κάτι που δύσκολα θα ακούσεις να λέει κάποιος μάγειρας της γενιάς των 30 με 40 χρόνων. Ο ανταγωνισμός και η ευγενής άμιλλα της νέας γενιάς μαγείρων τους οδηγεί στο να “ψάχνονται” περισσότερο, να κάνουν τολμηρούς συνδυασμούς και να προσπαθούν να εξελιχθούν όσο μπορούν καλύτερα μέσα στο χώρο της μαγειρικής Τέχνης. Οφείλουμε λοιπόν εμείς, οι λίγο πιό παλιοί, να εμπνεύσουμε την νέα γενιά μαγείρων, να τους βοηθήσουμε να ανακαλύψουν τεχνικές και συνταγές που θα πάνε την Τέχνη μας βήματα μπροστά και θα ανοίξουν νέους ορίζοντες στην ελληνική γαστρονομία.

Δεν μπορούσα λοιπόν να μην υποδεχθώ μαζί με τους τοπικούς παραγωγούς, τους απόφοιτους σχολής μαγειρικής από την Αθήνα, οι περισσότεροι από τους οποίους ήδη εργάζονται σε εστιατόρια και γενικότερα στον τομέα της εστίασης. Κατά την επίσκεψή τους στην εταιρεία παραγωγής Αυγοτάραχου «Στέφος» και κατόπιν συνεργασίας των Γραφείων Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής και Προώθησης Τοπικών Προϊόντων του Εμποροβιομηχανικού Συλλόγου Ι.Π. Μεσολογγίου παρατέθηκε στους φιλοξενούμενους ένας πλούσιος μπουφές γεμάτος με εκλεκτά τοπικά εδέσματα και ποτά, τον οποίο επιμελήθηκα ως υπεύθυνος του τμήματος Γαστρονομίας του Γραφείου Τουριστική ανάπτυξης.

Αυγοτάραχο, καπνιστό χταπόδι, παστά Μεσολογγίου, γαύρος ξιδάτος, αφρίνα Μεσολογγίου, ούζο, τσίπουρο, καθώς και λευκά κρασιά ήταν κάποιες από τις γεύσεις που είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν. Στο στήσιμο του μπουφέ και την γευσιγνωσία συμμετείχαν, κατόπιν αιτήματος των επισκεπτών, οι εταιρείες: Οινοποιείο Σωτηρίου, Ούζο Τσίπουρο «Πελάδα»,  Αλάτι «Ζωή», Ιχθυοπωλείο «Το Βασιλάδι» και παραδοσιακό Αυγοτάραχο «Στέφος». Κατά τη διάρκεια δε της γευσιγνωσίας οι ίδιοι οι παραγωγοί μίλησαν στους επισκέπτες για τα προϊόντα και τον πλούτο της γης και της θάλασσάς μας.

 Πάντα τέτοια!

………………………………………………………….

Αυτό το άρθρο περιέχει τοποθέτηση προϊόντων. Στο AsFoodAsPossible, προβάλλονται αποκλειστικά προϊόντα τα οποία χρησιμοποιώ κι εγώ ο ίδιος στην κουζίνα μου και τα βάζω στο τραπέζι μου. Ετικέτες οι οποίες ταιριάζουν στην φιλοσοφία του ιστολογίου και εστιατόρια ή επιχειρήσεις που αξίζουν την προσοχή σας.